صبح

انتقال

sobhnegar — Sun, 17 May 2009 08:53:15 GMT

از اين پس به اين آدرس مراجعه نماييد

www.sobhnegar.com

بهار من ...

sobhnegar — Wed, 01 Apr 2009 10:48:54 GMT

روحم عطشناک است، باری بر دلم سنگینی می کند،
ای کاش می توانستم همچون ابر بهاری در فراقش زار بگریم شاید کمی از بار غم دلم کاسته شود و توانم کشید، این غم فراق را

ولی او خود غمگین تر است،
شکوفه های محبتم را نوازش می کند و در کنارشان می ماند و
با آب چشم و نور وجودش این شکوفه ها را به تربیت می نشیند تا که شاید بر بوستان عالم شکفته شوند

و من چه بیرحمانه می خشکانم این شکوفه ها را
و من چگونه بر آفتاب پشت می کنم و طلوعی را چشم به راهم، که او، نورش تمامی وجودم را در بر گرفته
و من در غفلتم

مولای من یک سال دیگر نیز گذشت!
این بار سریعتر و دهشتناک تر! برای من به سان برق بود و برای تو هر لحظه اش غربت بیشتر.
نمی توانم خودم را ببخشم، ولی از بخشش تو نا امید نیستم.

می دانم که 365 روز سالم را به یادت نبودم،
لا اقل آنچنان که دل مشغول روزمرگی هایم بودم، به یاد تو نبودم.
به درونم که می نگرم، صفای دلم سال گذشته بیشتر بود. اشک از گوشۀ چشمانم راحت تر سرازیر می شد ،ولی امسال را چه کنم ....
خدای من! بر ما مپسند که سالی دیگر را بدون دیدار او شروع کنیم. بر ما سخت است، سخت .... خدایا

طوفان واژه ها

sobhnegar — Wed, 31 Dec 2008 15:52:55 GMT

با اشک هاش، دفتر خود را نمور کرد

ذهنش ز روضه های مجسّم عبور کرد

در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد

شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

احساس کرد، از همه عالم جدا شدست

در بیت هاش، مجلس ماتم به پا شدست

در اوج روضه، خوب دلش را که غم گرفت

وقتی که میز و دفتر و خودکار، دم گرفت

وقتش رسیده بود، به دستش قلم گرفت

مثل همیشه، رخصتی از محتشم گرفت

باز این چه شورش است که در جان واژه هاست

شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست

می رفت سمت روضه ی یک شاه کم سپاه

آیینه ای ز فرط عطش می کشید آه

انبوه ابر نیزه و شمشیر بود و ماه

شاعر رسیده بود به گودال قتله گاه

فریاد زد که چشم مرا پر ستاره کن!

مادر بیا به حال حسینت نظاره کن

بی اختیار شد، قلمش را رها گذاشت

دستی ز غیب، قافیه را « کربلا » گذاشت

یک بیت بعد، واژه « لب تشنه » را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

حس کرد، پا به پاش، جهان گریه می کند

دارد غروب فرشچیان گریه می کند

با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید؟

بر روی خاک و خون، بدنی را رها کشید

او را چنان فنای خدا بی ریا کشید

بر پیکرش به جای کفن، بوریا کشید

در خون کشید قافیه ها را، حروف را

از بس که گریه کرد تمام « لهوف » را

اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت

بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

این بند را جدای همه، روی نیزه ساخت

خورشید سر بریده، غروبی نمی شناخت

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود

او کهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جای واژه، بر لبش آورد و بعد از آن

پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن

خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن

شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن

در خلسه ای عمیق، خودش بود و هیچ کس

شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

سروده: سیدحمیدرضا برقعی

آدرس: http://mfa121.persianblog.ir/post/67/

امروز ... غدير

sobhnegar — Wed, 17 Dec 2008 07:09:18 GMT

از حجه الوداع مي آييم؛ همپاي رسول،
آكنده از رحمت بعثت؛
اما عطشناك ماندگاري آن
در رايحه امامت.

غدير، تموّج تاريخ نبوت است در جاودانگي ولايت؛ كه زلال پرشكنجش،

ناي جان را مي نوازد و التهاب راه دشوار آينده را فرو مي نشاند.

ما با پيامبر و علي همراهيم و جبرئيل را در پيام رساني خداي

و در خاتميت بعثت مي نگريم و نواي:

"بَلِّغ ما انزل اليك..."

را ترنم خوشنواي هميشه تاريخ تشيع مي شنويم.

غدير فراتر از زمان

sobhnegar — Mon, 01 Dec 2008 03:24:50 GMT

غدير فراتر از زمان

واگويه غدير

sobhnegar — Mon, 01 Dec 2008 03:14:18 GMT

اینک پیامبر
در بازگشت از سفر خانه خداست
پیغبر از رسالت خود شاد و سر بلند
مسرور از رسالت انجام گشته اش
دریای بیکرانه قلبش ز موج شوق
همواره در تلاطم و همواره در طپش
عشق خدا فکنده به جانش شراره ها
اعمال حج رسیده به پایان ولی افق
چشم انتظار حادثه ها در غدیر خم
بیدار مانده است.......
در پهنه غدیر.
در زیر شعله های فروزان آفتاب
انبوه حاجیان که فزون تر ز صد هزار
در پهنه وسیع غدیر ایستاده اند
یک کاروان رسته ز بند نفاق و کین
یک کاروان خسته در اینجا ستاده است.
خورشید هم شراره سوزان خویش را
ریزد به روی سینه تفتیده زمین
دشتی پر از محبت و احساس دوستی
دشتی پر از حرارت و ایمان
راهی به سوی عدل و سعادت گشوده است.
درگیر و دار این مشهد عظیم
در اوج این شکوه
از سوی آفریدگار جهان آفرین
از آسمان به گوش محمد (ص) ندا رسید
یا ایها الرسول، یا ایها الرسول
اسلام را چه خوب بیان کرده ای به خلق
اما هنوز رهبر ملت پس از رسول
تعیین نگشته است.
........
اینک پیامبر
در بازگشت از سفر خانه خدا
مامور شد تا برساند به گوش خلق
والاترین و عمیق ترین نکته را ز دین
فرمان رسید که به مردم نشان دهد
لایق ترین و شجاع ترین فرد مسلمین.
پیغمبر از جهاز شتر منبری بساخت
در آن فضای باز
دست علی گرفت و به بالای سر رساند
تا هر که بود، رهبر آینده را شناخت.
آن رهبر که اوست مدار دین
آن کس که چشمه های فضیلت در او روان
آن کس که در زمین
در دوره زمان
شایسته تر از او، نبود مرد در جهان
دستان باغبان طبیعت ز شاخ علم
هرگز گلی به جلوه‌ی این گل نچیده است
دامان قرنهای فراوان و بی شمار
هرگز دُری به جلوه‌ی‌ این دُر نسفته است.
...........
اینک غدیر خاطره این شکوه را
اینک غدیر یاد چنان روز نیک را
دریاده و خاطره ها زنده می کند
اینک غدیر زندگی آن امام را
مانند درسهای گرانقدر و پرثمر
تکرار می کند.....

غدير فراتر از زمان

سرباز

sobhnegar — Mon, 03 Nov 2008 19:51:18 GMT

قطعه‌ی گم شده ای از پر پرواز کم است‎
یازده بار شمردیم و‎ ‎یکی باز کم است‎

این همه آب که جاریست نه اقیانوس است‎
عرق شرم زمین است‎ ‎که سرباز کم است‎

---------------

امروز داشتم این دو بیت شعر را زیر لب زمزمه می‌کردم و‎ ‎وقتی به پایان مصرع اول ‏می‌رسیدم دوباره از اولش شروع می‌کردم به خوندن‎.
ورد‎ ‎زبونم شده بود و طوطی‌وار تکرارش می‌کردم، مثل نواری که وقتی به آخرش ‏می‌رسه دوباره‎ ‎بر‌می‌گرده و از اول شروع می‌کنه‎.
همینطور که داشتم با لحنها و آواهای مختلف‎ ‎برای خودم می‌خوندم و صدامو زیر و بم ‏می‌کردم، نمی‌دونم چطور شد که یک دفعه توی‎ ‎مصرع آخر گیرافتادم و دیگه نتونستم ‏ادامه بدم‎...
‎"... ‎نه اقیانوس است عرق شرم‎ ‎زمین است که سرباز کم است‎"
شاید بیشتر از 100 بار با خودم زمزمه کرده بودم‏‎ ‎ولی‎...
ذهنم مشغول شد و دوباره افتادم تو وادی بحث و جدلهای درونی‎.
‎- ‎عرق‎ ‎شرم‎!
‎- ‎اونم عرق شرم زمین‎!
‎- ‎زمین که جون نداره [البته در ظاهر‎[!
‎- ‎پس‎ ‎چرا زمین شرم می‌کنه؟‎
‎- ‎یعنی اشیاء و جامدات از من ِ انسان بیشتر امام زمانشونو‎ ‎می‌شناسن؟‎
‎- ‎سرباز‎!
‎- ‎چرا سرباز کمه‎!
‎- ‎یعنی ایقدر سرباز کمه که زمین‎ ‎می‌خواد سرباز آقا باشه؟‎
‎- ‎پس ما چیکاره‌ایم؟‎
‎- ‎انشا الله سرباز آقا‎ ‎می‌شیم‎.
‎- ‎سرباز آقا؟‎
‎- ‎سرباز آقا باید چطوری باشه؟‎
‎- ‎تو اصلاً لیاقتشو‎ ‎داری؟‎
‎- ‎خوب، حالا که تو شایستگیشو نداری، اینهمه آدم امام زمانی هست‎.

داشتم به قول معروف خودمو توجیه می‌کردم که مصرع اول اومد جلوی چشمم‎...
‎"‎این همه آب که جاریست نه اقیانوس است عرق شرم زمین‎..."
‎- ‎اقیانوس‎!
‎- ‎آب جاری‎!
‎- ‎یعنی اینهمه آدم که دم از امام زمان می‌زنن‎...
‎...

به فدای مظلومیت و غربتت یا ابا صالح المهدی(عجل الله‎).
می‌دونم آقا جان که اگه یار و یاور باوفا داشتی و مردم واقعاً و از روی صدق دل
‎می‌خواستنتون، خدا اذن ظهور را می‌داد‎.
نمی‌دونم کی می‌فهمیم واقعاً یتیمیم‎. ‎‎‎‎‎‎

می رسد از ره ...

sobhnegar — Sat, 28 Jun 2008 14:02:18 GMT

ناگهان می رسد از ره چه بترسی، چه نترسی!

شبحی بی قد و اندازه که پر کند آفاق جهان را آشکارا و نهان را

و در آن لحظه موعود در آن ابر و در آن دود

آذرخشی ست که بر بام سرای تو سراید

و دهد پاسخ هر چیز که خواهی چه بپرسی، چه نپرسی.

ناگهان می رسد از ره چه بترسی، چه نترسی!

بهار شد، نیامدی !

sobhnegar — Sun, 06 Apr 2008 11:20:55 GMT

اي بهار هميشه جاويد! زمستان تمام شد و بهاري ديگر فرا رسيد، اما هنوز خزان هجران تو پايان نيافته تا بهار ما پديد آيد.
سردي زمستان به پايان رسيد و گرمي بهار آغاز شد، اما اين گرما در مقابل گرماي وجود بهاري تو ناچيزتز از ناچيز است.
اي گل خوشبو! گلها ديگر بعد از هجر تو بويي ندارند، چون كه تمامي بوي خود را از غم هجر تو از دست داده اند. بيا و با ظهورت رايحه اي دوباره و عالم گير به گلهاي بهاري ببخش!
سردي زمستان تمام بال و پر درختان را ريخته. بيا تا با آمدن بهاريت طراوت را به آنها بازگرداني!
زمستان همه را به خواب غفلت برده است. بيا كه با صداي آمدن بهاريت همه را از اين كابوس بيدار كني!
شكوفه ها از سردي زمستان ناي بيرون آمدن ندارند. بيا كه خورشيد حقيقت از پشت ابرهاي جهل و غفلت بيرون آيد!
اي گل نرگس! بيا كه زمستان گناهان ما را به بهار آمرزش تبديل كني!
بيا كه سردي ظلمت را به گرمي عدالت تبديل كني!
اي كاش باد بهاري بيايد و اين ابرهاي ظلمت را كنار زند تا چهره‌ي نوراني تو چشمان ظالمان را كور كند!
اي ابا الحسن!! تا چند بهار منتظرت باشيم؟!
يا مقلب القلوب و الابصار!
اي منقلب كننده‌ي دلها و چشم ها! قلب و دل ما را طوري منقلب كن كه از او سرشار و از غير او تهي!
يا مدبر الليل و النهار!
اي تدبير كننده‌ي روزها و شب ها! تدبيري كن تا كه روزها و شب هاي هجران به پايان رسد.
يا محول الحول و الاحوال!
اي متحول كننده‌ي حالها! حال ما را چنان تغيير بده كه از درد هجران او آرام نگيريم!
حول حالنا الي احسن الحال!
اي تبديل كننده‌ي حالها به نيكوترين! حال ما را با فرج اماممان به برترين حالها تبديل كن!

ترکیب بند مشهور "محتشم کاشانی"

sobhnegar — Wed, 16 Jan 2008 14:39:18 GMT

باز این چه شورش است که در خلق عالم است / باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین / بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو / کار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب / کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست / این رستخیز عام که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست / سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند / گویا عزای اشرف اولاد آدم است
خورشید آسمان و زمین نور مشرقین
پرورده ی کنار رسول خدا حسین

* * *
کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا / در خاک و خون طپیده به میدان کربلا
گر چشم روزگار بر او زار می گریست / خون می گذشت از سر ایوان کربلا
نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک / زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضایقه کردند کوفیان / خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند دیو و دد همه سیراب و می مکید / خاتم ز قحط آب، سلیمان کربلا
زان تشنگان هنوز به عیوق می رسد / فریاد العطش ز بیابان کربلا
آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم / کردند رو به خیمه ی سلطان کربلا
آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد
کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

* * *
کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی / وین خرگه بلند ستون بی ستون شدی
کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه / سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی
کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت / یک شعله برق خرمن گردون دون شدی
کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان / سیماب وار گوی زمین بی سکون شدی
کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک / جان جهانیان همه از تن برون شدی
کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست / عالم تمام غرقه ی دریای خون شدی
آن انتقام گر نفتادی به روز حشر / با این عمل معامله ی دهر چون شد
آل نبی چو دست تظلم برآورند
ارکان عرش را به تلاطم درآورند

* * *
برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند / اول صلا به سلسله ی انبیا زدند
نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید / زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند
آن در که جبرئیل امین بود خادمش / اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند
بس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها / افروختند و در حسن مجتبی زدند
وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود / کندند از مدینه و در کربلا زدند
وز تیشه ی ستیزه در آن دشت کوفیان / بس نخل ها ز گلشن آل عبا زدند
پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید / بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند
اهل حرم دریده گریبان گشوده مو / فریاد بر در حرم کبریا زدند
روح الامین نهاده به زانو سر حجاب
تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب

* * *
چون خون ز حلق تشنه ی او بر زمین رسید / جوش از زمین بذروه ی عرش برین رسید
نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب / از بس شکست ها که به ارکان دین رسید
نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند / طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید
باد آن غبار چون به مزار نبی رساند / گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید
یکباره جامه در خم گردون به نیل زد / چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید
پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش / از انبیا به حضرت روح الامین رسید
کرد این خیال وهم غلط که ارکان غبار / تا دامن جلال جهان آفرین رسید
هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال
او در دلست و هیچ دلی نیست بی ملال

* * *
ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند / یک باره بر جریده ی رحمت قلم زنند
ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر / دارند شرم کز گنه خلق دم زنند
دست عتاب حق به در آید ز آستین / چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند
آه از دمی که با کفن خونچکان ز خاک / آل علی چو شعله ی آتش علم زنند
فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت / گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند
جمعی که زد بهم صفشان شور کربلا / در حشر صف زنان صف محشر بهم زنند
از صاحب حرم چه توقع کنند باز / آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند
پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل
شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل

* * *
روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار / خورشید سر برهنه برآمد ز کوهسار
موجی به جنبش آمد و برخاست کوه / ابری به بارش آمد و بگریست زار زار
گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن / گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار
عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر / افتاد در گمان که قیامت شد آشکار
آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود / شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار
جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل / گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار
با آن که سر زد آن عمل از امت نبی / روح‌الامین ز روح نبی گشت شرمسار
وانگه ز کوفه خیل الم رو به شام کرد
نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد

* * *
بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد / شور و نشور واهمه را در گمان فتاد
هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند / هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد
هرجا که بود آهوئی از دشت پا کشید / هرجا که بود طایری از آشیان فتاد
شد وحشتی که شور قیامت به باد رفت / چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد
هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد / بر زخم های کاری تیغ و سنان فتاد
ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان / بر پیکر شریف امام زمان فتاد
بی اختیار نعره ی هذا حسین زود / سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد
پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول
رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول

* * *
این کشته ی فتاده به هامون حسین توست / وین صید دست و پا زده در خون حسین توست
این نخل تر کز آتش جان سوز تشنگی / دود از زمین رسانده به گردون حسین توست
این ماهی فتاده به دریای خون که هست / زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست
این غرقه محیط شهادت که روی دشت / از موج خون او شده گلگون حسین توست
این خشک لب فتاده دور از لب فرات / کز خون او زمین شده جیحون حسین توست
این شاه کم سپاه که با خیل اشگ و آه / خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست
این قالب طپان که چنین مانده بر زمین / شاه شهید ناشده مدفون حسین توست
چون روی در بقیع به زهرا خطاب کرد
وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد

* * *
کای مونس شکسته دلان حال ما ببین / ما را غریب و بی کس و بی آشنا ببین
اولاد خویش را که شفیعان محشرند / در ورطه ی عقوبت اهل جفا ببین
در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان / واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین
نی ورا چو ابر خروشان به کربلا / طغیان سیل فتنه و موج بلا ببین
تن های کشتگان همه در خاک و خون نگر / سرهای سروران همه بر نیزه ها ببین
آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام / یک نیزه اش ز دوش مخالف جدا ببین
آن تن که بود پرورشش در کنار تو / غلطان به خاک معرکه ی کربلا ببین
یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد
کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد

* * *
خاموش محتشم که دل سنگ آب شد / بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد
خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک / مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد
خاموش محتشم که ازین شعر خون چکان / در دیده اشگ مستمعان خون ناب شد
خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز / روی زمین به اشگ جگرگون کباب شد
خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست / دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد
خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب / از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد
خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین / جبریل را ز روی پیمبر حجاب شد
تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد
بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد

* * *
ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده ای / وز کین چها درین ستم آباد کرده ای
بر طعنت این بس است که با عترت رسول / بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای
ای زاده ی زیاد نکرده ست هیچ گه / نمرود این عمل که تو شداد کرده ای
کام یزید داده ای از کشتن حسین / بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای
بهر خسی که بار درخت شقاوتست / در باغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای
با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو / با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای
حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن / آزرده اش به خنجر بیداد کرده ای
ترسم تو را دمی که به محشر برآورند
از آتش تو دود به محشر درآورند