در تاريخ خواهند نوشت...!
در تاريخ خواهند نوشت كه من در دوران جواني دوستاني داشته­ام؛ آري داشتم!
در تاريخ خواهند نوشت كه من شاگرد عبافروشی بوده­ام؛ آري بودم!
در تاريخ خواهند نوشت كه حسن بنده­ي روسياه درگاه باري­تعالي به خوش‌گذراني و عشرت مشغول بوده! آري! اما آيا نامه­ي امروز تو را هم در تاريخ ثبت خواهند نمود؟ نمي­دانم!
"اي شيخ فلنگ را كه بستي بازي سرد شد، همه از كيف افتاديم، اما تو رفتي رخت عُبّاد پوشيدي و بساط بر هم زدي! نارو زدي رفيقِ نامرد!"

اي رفيق، اگر آن روز ـ روز شكفتن ـ جمع شما را ترك گفتم به اختيار خويش نبود كه من ركن ثابت حلقه­ي رفقا بودم و تو خود مي­داني! بلكه ندايي در درونم به جوشش آمده بود، يكي كه انگار خودم بودم، اما نه، من نبودم. مدام نهيبم مي­زد و فكرم را پاره مي­كرد؛ و من در آن لحظات با شما مشغول بازي بودم؛ اما جاي ديگری سير مي­كردم، كـه ناگــه خــون به شــقـيقـه­ام دويـد "آيـا به­راستي، ما براي خوشگذراني و بازي آفريده شده­ايم؟!"
و برخاستم كه خود را نجات دهم، فرار كردم كه جواب سؤالم را بيابم. آشفته، حيران، پرسه­زنان در كوي و خيابان، بي‌آن‌كه مقصدي معين داشته باشم و يك‌باره خود را در مقـابل مسـجد جـامع شـهر يافتم و گوشه­اي خلوت، دور از نمازگزاران، كنج شبستان. زانوهايم را بغل گرفته بودم و سرم را روي زانوهايم. چشم­هايم بسته و همه جا تاريك. خسته بودم و سرگشته.
دلم مي­خواست عمري بخوابم، بي­خيال و آسـوده، اما طنينِ صـداي واعـظ بـالاي منبـر نمي­گذاشـت؛ از درِ گوش­هايم وارد مي­شد، اما از دروازه­ي آن خارج نمي­گشـت، بلكـه مـوج مـي­شـد و مي­كوفت خود را به ساحل وجودم، پرتلاطم. سخن از مهرِ مهربان امامي بود! آن‌قدر غرّيد و خروشيد كه واعظ درونم را نيز شكوفا كرد و ناگاه گلي سر برآورد و شكفت بر كوير دلم. سوسني رنگ و نرگسي چشم، گل مهرِ مهربان امام شيعيان، مهدي عليه‌السلام.

ي رفيق به شبنم اين گل شستشو يافتم. پاك و سرزنده، چون طفلي كه مي­دود در مسير باد، همپاي نسيم. به وجد آمدم آن روز، با خود گفتم بيابمش اين محبوب مهرآفرين را، تا آرام گيرد آتشـي كـه با شـنيدن نامـش بر جـانم شـعله مي­كشد و واي از آن وقت كه دلت را كسي ببرد و واي از آن روز كه در خاطرت بنشيند. يادش به­خير، آن كلام لطيف كه در روزگار رفاقتمان بين ما رســم بـود: "پـدر خـاطـر خـواهـي بســوزد!" به­راستي بسوزد! اي رفيق، مرا ببخش اگر لحن اين عريضه با نثر نامه­ي تو متفاوت است. اين را خداي ناكرده به حساب فخرفروشي مگذار كه حسن عراقي هنوز همان لوتي خوش­پنجه مي­تواند باشد، گرچه حقير به آن دوران به همان ديد مي­نگرم كه عُقلا به گردو بازيِ طفلان كوچه و بازار. بگذريم، هر آن‌چه جز يادش از ذهنم محو شده بود، هر آن‌چه جز نامش، نام زيبايش، برايم زشت مي­نمود. چون طفلي محتاج آغوش مادر، به اشـتياق گرمـاي وجـودش مي­گريستم، مي­ناليدم، به هر كجا كه احتمال زيارتش مي­رفت با سر مي­شتافتم و خاك آن ديار به جارو بر مژگان مي‌زدودم. كه ناگه، روزي، كه شاداب بود گل مهر و محبتش، از سجده كه سر برداشتم دستي به شانه­ام نشست.
"حسن عراقي، مهمان نمي­خواهي؟".
اي رفيق اگر مردمان به منزل من رفت و آمد دارند، بساطي نيست كه من به راه انداخته باشم؛ بلكه از شوق ديدار آن مهربان و به خاطر شنيدن اين حكايت است. من بودم و او نجاتم داد و مباد روزي كه به رفيقان نارو بزنم، خداي ناكرده و قدومت هميشه­ي ايام سر چشمم. سرت به درد آمد... راستي در تاريخ خواهند نوشت آن مهربان امام يك هفته در منزل حسن عراقي مهمان بودند.

نام تو بر زبان من آمد؛ زبانه شد

سيل گدازه‌هاي خروشان روانه شد

گفتم به خاك، نام تو را؛ جنگلي سرود

گفتم به شعر، نام تو را؛ عاشقانه شد

گفتم به باد، نام تو را؛ گردباد گشت

گفتم به رود، نام تو را؛ بي‌كرانه شد

گفتم به راه، نام تو را؛ رفت و رفت و رفت...

گفتم به لحظه‌، نام تو را... ؛ جاودانه شد

اين حرف‌ها كه همهمه‌‌اي در غبار بود...

باران نرمِ نامِ تو آمد؛ ترانه شد